Okuluma devam ettiğim sürece İstanbul'a dönmedim. Okuduğum bölümden de yaşadığım şehirden de tüm benliğimle nefret etmeme rağmen onu tekrar göreceğim günün hayaliyle her şeye katlanıyordum. Ancak içimdeki nefret ve hasret duyguları her geçen gün katlanarak artıyor, sürekli Caner gibi kafamda bardak kırmaya ramak kaldığım bir ruh haliyle günlerimi geçirmeye çalışıyordum.

Sabahın erken saatlerinde Hamburg tiyatrosundaki ofisine gelen ulak bütün planlarını bozmuştu. "Baş Rahip Hazretleri bu öğleden sonra sizi makamında kahve içmeye davet ediyor" diyordu mektupta özetle. Oysa ki yapılacak bir dolu işi vardı. Katılması gereken bir kaç toplantı ve göz atması gereken bazı senaryolar vardı. Sekreterine toplantılarını ertesi güne ertelemesini söyleyip öğlen saatine kadar Gansemarkt Meydanı'na bakan odasına kapandı.

"Ben İzacil, küçük dertlerden sorumlu melek. Söyle bakalım nedir sıkıntın bütün fezayı zırıltılarınla dolduracak kadar. İyi bir işin, seni seven ve sayan bir ailen, toplumda itibarlı bir yerin var. Hala neden mutsuz olursun?" diye sormuş dişçinin kafasının içinde yankılanan sesiyle.

Bu işi bilenler der, zaman bir yanılgıdır
Gerçek bir olgu değil, zihinsel bir yapıdır.

Gelin anlatın bunu tutulan dizlerime
Yada artık yakını görmeyen gözlerime.

"Kurudun kaldın Şükriye şu havuz gibi" diye düşündü yine yolunun üstündeki eski havuzun yanından geçerken. Düşünür düşünmez de kendisine olan öfkesi kabardı. "Hani bu iç sesinin tonunu değiştirecektin, böyle söz vermemiş miydin iki hafta önce? Ne alakası var bu eski havuzun seninle? Ama kabahat yine sende Şükriye. Madem seni rahatsız ediyor, geçme o zaman önünden, başka yol mu yok eve gitmek için sanki. Hayır madem önünden geçiyorsun sana ne havuzdan. Belediye Başkanı sen misin?"